Een sterk voorgevoel

Het is zaterdag en sinds vandaag heb ik continu het gevoel dat het elk moment zover kan zijn. Dat Katalin me elk moment kan bellen dat de bevalling is ingezet. Ze heeft kleine krampjes in haar onderbuik sinds gisteren. Mijn ‘vluchtkoffer’ met logeerspullen en een klein kraamcadeautje staat klaar bij de voordeur.

Het ruikt naar verandering

Maar ondertussen is het gewoon zaterdag, geeft Katalin aan nog even een wandelingetje met haar mante gaan maken en gaan we aan het einde van de middag naar de verjaardag van Jeroen zijn schoonzus. Op de verjaardag blijf ik mijn telefoon in de gaten houden. Ik app Katalin dat ik maar het gevoel blijf hebben dat ik elk moment aan een reisje Voorburg moet beginnen. ‘Dat is fijn’, antwoordt ze, ‘ik begin weer een beetje de hoop op te geven dat hij in het weekend komt. Maar ik hoop dat het inderdaad elk moment kan veranderen.’ Ik geef haar terug dat dat natuurlijk ook echt kan gebeuren! Haar man heeft tegen Katalin gezegd dat ze anders ruikt, dus dat geeft haar ook weer moed dat er echt iets aan het veranderen is.

Een goed idee

Op de verjaardag vertel ik aan Annet dat ik elk moment kan worden weggeroepen om een bevalling bij te wonen. ‘Oh wat bijzonder en spannend zeg! Maar hoe kom je dan in Den Haag als je midden in de nacht wordt gebeld?’ ‘Nou, met de eerste trein van half zes’, antwoord ik. ‘Ik neem aan dat ik dan nog wel op tijd ben’. Maar Annet vindt het een veel beter idee als ik meteen een auto ter beschikking zou hebben. ‘Bel Jos maar midden in de nacht. Dan kun je zijn auto meenemen en regelen wij onderling wel weer wat.’ Wat lief! Vind ik.

Drempel

Prompt besef ik dat ik hier weer eens in de ogen van mijn eigen afweer kijk: ik was nog niet op het idee gekomen om een auto te regelen! Annet stelt voor dat ik ook aan Cees vraag of ik eventueel de auto mag lenen. Dan heb ik altijd twee kansen. Direct voel ik de drempel om het te vragen. De angst dat de ander mij behoeftig en lastig vindt en zich van me afkeert. Die ken ik, en ik besef ook dat dat niet gaat over het hier en nu*. Ik stap op Cees af en leg de situatie voor.

‘Oké, en dat gaat deze week gebeuren?’ Ja, dat gaat het. ‘Neem hem dan maar meteen mee, dan hoef je ons niet midden in de nacht wakker te bellen. We hebben hem toch niet nodig en onze dochters ook niet.’ Nou zeg! Wat ontzettend fijn dat dat zomaar kan, en wat bizar dat ik daar zelf niet aan gedacht heb! Trots app ik een foto van de autosleutel naar Katalin. Vervoer ‘s-Hertogenbosch – Voorburg veilig gesteld!

* Als je nog niet bekend bent met PRI is het misschien niet meteen duidelijk wat ik hier bedoel. De beweging die in mijn brein plaatsvindt is: op het moment dat ik besluit om aan Cees te vragen of ik de auto mag lenen, ontstaat er een beeld op mijn netvlies (vrij onbewust) waarin ik verwacht dat Cees me in stilte zal verwijten dat ik behoeftig en lastig ben, en zich van me afkeert. Er ontstaat een lichte kramp in mijn middenrif waardoor ik aarzel om het hem te vragen: er is angst geactiveerd. Het beeld dat ik van Cees heb gevormd, zegt helemaal niets over hem! Het is een reflectie van mijn eigen vroegste verleden weet ik inmiddels, dankzij mijn eigen proces. De angst is een oud overlevingsmechanisme dat me als kind heeft beschermd, en nu niet meer nodig is, maar omdat het automatisch wordt geactiveerd door het emotionele brein nog wel actief wordt. Ik ben in feite bang voor wat er ooit gebeurd is, en dat gaat helemaal niet over Cees!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.