Naar huis

naar huis

Rond half zeven in de avond komt eindelijk de kinderarts langs om Bálint kort te onderzoeken en ons te vertellen of we naar huis mogen. Ik heb te doen met die kleine Bálint. Zo klein als hij is wordt hij door vreemde handen opgetild, weg bij mama’s veilige warmte. Dan wordt hij op een onderzoekskussen gelegd en wordt onder andere zijn temperatuur gemeten en zijn valreflex getest (ik schrik me rot). Gelukkig is de kinderarts heel lief en aangesloten. Ik heb Bálint mijn vinger gegeven en spreek hem zachtjes moed in. Natuurlijk moet hij even huilen van deze spannende gebeurtenis, maar hij kalmeert ook weer vrij vlug als hij terug is bij mama.

We mogen naar huis!

Alles is in orde met Bálint, wat betekent dat we naar huis mogen! Vol vertrouwen verschoont David de eerste luier en trekt hij zijn piepkleine zoontje voor het eerst kleertjes aan. Ik help Katalin met aankleden, en daar gaan we. Weer doorkruis ik Den Haag in het donker door de regen. Ik ben blij dat ik vermoeid en al niet helemaal naar Den Bosch terug hoef te rijden.

Rozig

Als ik bij het huis van Katalin en David kom, ligt Katalin alweer met Bálint huid op huid in bed. Het licht is gedempt en er is lekker warme thee. Met zijn drieën zitten we op het tweepersoonsbed. Ik ben heel moe, maar voel me ook rozig. Het is nog steeds zo’n vreugdevolle en vredige energie waarmee we omringd zijn.

Herbeleving

Plotseling slaakt Bálint een hoog gilletje net als eerder enkele uren na zijn geboorte, waarna hij even moet huilen. Katalin en ik zeggen tegelijk: ‘oh, een herbeleving!’* en schieten dan even in de lach om de synchroniciteit. Dan richten we ons tot Bálint en laten hem weten dat het oké is, dat het voorbij is, dat hij nu veilig is. Het kleine jongetje slaapt weer rustig door op de borst van mama. Daar mag hij de komende tijd slapen, of op papa’s borst. Het lijkt mij ook een goed idee om maar eens mijn ogen dicht te gaan doen. We zeggen elkaar welterusten en ik vertrek naar mijn logeerbed. Daar val ik al snel in een diepe slaap.

* Katalin en ik denken dat hij een deel van zijn geboorte als het ware opnieuw beleeft of droomt. Het geboorteproces maakt grote indruk op een baby. Al weet je later als volwassene niet meer wat er is gebeurt, de ervaring wordt wel in je brein en in je cellen ingeprent. En heeft onbewust grote invloed op de manier waarop je je zult ontwikkelen. Het kan je baby enorm helpen als je je bewust bent van zijn belevingswereld en hem zo kan helpen om zijn ervaringen te verwerken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.