Overwegingen van de ‘doulah’

Een tijdje zitten Martha en ik naast elkaar terwijl Katalin weer op de yoga mat probeert om een goeie houding te vinden, samen met David. Martha en ik zitten naast elkaar, vlakbij hen. Martha probeert Katalin moed in te spreken. ‘Je bent al heel ver gekomen. Het ergste deel heb je nu gehad. Je kindje is er bijna.’

Het is op

En tegen mij zegt ze: ‘ik zie dit vaak gebeuren bij bevallingen. Als de weeën in het begin heel heftig en frequent zijn, lijkt het lichaam op een gegeven moment te zeggen, nu is het op. Ik denk dan, het kan beter geleidelijk opbouwen, maar dat gebeurt dus niet altijd.’Ik knik en vraag me af waaraan dat zou kunnen liggen.

Primaire Afweer

Ik probeer te observeren en mee te voelen wat er in dit geval bij Katalin gebeurt. Ik zie dat als er een wee komt, dat Katalin haar hoofd wegdraait. Ze ziet wat bleek. Het is natuurlijk ook een hele inspanning die ze al een aantal uur aan het leveren is. Maar als ik door mijn therapeutenblik kijk, denk ik: zou de ‘IK WIL DIT NIET’ die ze er eerder uitgooide niet gewoon Primaire Afweer* zijn? En zou die haar verhinderen om de weeën vol toe te laten?  Ik merk dat ik zelf ook het gevoel krijg dat het niet meer op gang gaat komen en dat ik moe ben. Dat is op zich niet gek maar het voelt ook alsof die moeizame energie een beetje op me overgaat. Primaire Afweer is besmettelijk, gaat door me heen.

Beroepsdeformatie?

Ik vraag me af of dit geen beroepsdeformatie is. ‘Hallo Imke, Katalin is aan het bevallen, dat is in het hier en nu ook wel echt pittig natuurlijk,’ zegt een stemmetje in mijn hoofd. Toch weet ik uit eigen ervaring dat ook als je te dealen hebt met een situatie die pittig is, de afweer die in beleving altijd zwaarder maakt dan dat het hoeft te zijn.  Dat zou betekenen dat als Katalin haar afweer zou kunnen omkeren**,  ze zich weer met haar lichaam kan verbinden, zich waarschijnlijk beter kan overgeven aan haar weeën – en ze daarmee weer uitnodigen om op gang te komen.

Meer dan waard

Of ben ik nu gek als ik dat ga voorstellen? Ziet Katalin me aankomen? Je moet een bevallende vrouw toch niet zomaar lastigvallen? Zo zit ik nog even te twijfelen, maar dan herken ik dat dit mijn eigen angst is om te komen met wat er in me leeft. Katalin heeft me juist gevraagd om te ondersteunen vanuit het PRI-perspectief. Dan komt ook het beeld op van Bálint die daar onderweg is vanuit de baarmoeder, door het geboortekanaal. Ik haal adem en besluit om te riskeren dat Katalin het niet fijn vind dat ik ermee kom. Als ik haar en Bálint ermee kan helpen dan is het dat meer dan waard.

* PRI gaat er vanuit dat Primaire Afweer, net zoals de Angst die eerder voorbij kwam (zie blog https://imkevos.nl/angst-voor-de-ctg/) ook een overlevingsmechanisme is dat pijnlijke, onverwerkte gevoelens uit onze vroegste kinderjaren afdekt. In het geval van Primaire afweer laat ons hoofd ons geloven dat er in het hier en nu iets mis is met onszelf, dat we het niet aankunnen, dat het teveel is, dat we schuldig zijn aan iets of ons moeten schamen. Er hoort een gevoel van zwaarte en lage energie bij.

** Het omkeren van de afweer is een PRI-instrument waarmee je je kunt bevrijden uit een emotie waar je last van hebt, in dit geval de angst. Je zet hele specifieke stappen die je helpen om toegang te krijgen tot diepere, onverwerkte gevoelens, waardoor de oorspronkelijke emotie (hier dus angst) zijn functie verliest. Met als doel om op die manier weer in contact te komen met wat er werkelijk is, en daar naar te kunnen handelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.