Playing the game of life

the game of life

 

Deze week hebben Jeroen en ik Kolonisten van Catan voor twee personen opnieuw ontdekt. Leuk voor de lange zomeravonden. Ik dacht we gaan gezellig een spelletje doen, maar ik kwam mezelf goed tegen :-). Maarrr, dat leverde me wel een geweldig inzicht op dat ik graag met jullie deel in deze blog. The game of life…

Doel

Voor wie het niet kent: het doel van het spel is om zo snel mogelijk 12 punten te verzamelen. Dat doe je door kaarten neer te leggen met een rood vlaggetje – dorpen, steden, of gebouwen – of door de grootste riddermacht of handelsmacht te realiseren. De dobbelsteen bepaalt elke beurt hoeveel en welke grondstoffen je ontvangt om deze te kunnen bouwen. En je hebt ontwikkelingskaarten die je op allerlei manieren kunnen helpen om je doel te bereiken.

Ik wil dit niet!

Ik begon enthousiast te spelen, maar na een half uurtje was het alweer zover: mijn enthousiasme had plaatsgemaakt voor gemopper, onvrede en frustratie. Hoe kon het dat Jeroen steeds superveel grondstoffen kreeg en ik niet? Waarom trok ik steeds flutkaarten waar ik niks mee kon? En ik begon het af te reageren op Jeroen: “ja hoor, natúúrlijk kun jij meteen weer een dorp leggen. Gefeliciteerd hoor. Geef je me de dobbelstenen nog aan of is dat ook teveel gevraagd?” Getsie dacht ik, zo wil ik helemaal niet spelen. Het is een prachtige zwoele zomeravond, we zitten hier mooi, er zijn nootjes en Prosecco. Ik wil het gewoon fijn hebben samen!

Afleidingstruc

Als je PRI kent, heb je natuurlijk al door dat ik in mijn Valse Macht afweer terecht kwam. Zelf had ik het gelukkig ook door, dus ik koos ervoor – na wat tegenstribbelen van mijn afweer – mijn Valse Macht om te keren*.  Terwijl Jeroen ijverig aan het nadenken was over zijn volgende move had ik mooi even de tijd daarvoor. Ik liet eerst even goed tot mezelf doordringen dat mijn irritatie, mijn Valse Macht afweer dus, maar één functie heeft: het afdekken van pijnlijke, oude gevoelens die daaronder zitten. De irritatie leidt mijn aandacht af van die gevoelens in mijzelf naar buiten, naar Jeroen in dit geval. Heel effectief maar niet nodig!

Onvervulde behoefte

Nu ik daarmee weer de regie over mijn eigen aandacht had teruggenomen, onderzocht ik wat ik dan waarnam dat me zo raakte. Dat was direct duidelijk: als Jeroen meer grondstoffen ontving dan ik. Als ik het overdreef: alles wat hij nodig had, stroomde als vanzelf naar hem toe. Dat raakte aan iets dat ik inmiddels goed ken: het pijnlijke gevoel uit mijn kindertijd dat er juist niet naar mij toestroomde wat ik zo hard nodig had, het niet vervuld worden van mijn basale emotionele behoeften.

Vervormde werkelijkheid

Toen ik even kon voelen waar dat in mijn lichaam precies raakte, plopte als het ware mijn gevoel los van Jeroen en het spel naar waar het hoort: een gevoel dat hoort bij iets dat al lang voorbij is! En prompt kon ik weer helder kijken naar het hier en nu. Mijn irritatie was verdwenen. De alles-of-niets lading op het spel was veranderd in een reëel besef: het is gewoon een spelletje, mijn leven hangt er niet vanaf. Ik zag zelfs dat Jeroen wel meer grondstoffen had die beurt, maar dat we qua rode vlaggen gelijk stonden. Ik was niet eens aan het verliezen! Bizar hoe mijn beleving van de werkelijkheid dus helemaal werd vervormd door mijn brein!

Wat nu als…?

Zou het dan ook niet kloppen dat ik denk dat ik flutkaarten heb? Dacht ik toen. Zou ik dat ook alleen maar zo zien omdat mijn brein dat ervan maakt? Wat nu als ik er eens vanuit zou gaan dat het spel me precies de goede kaarten aanreikt? Met andere woorden, wat zou er gebeuren als ik gewoon zou vertrouwen dat de kansen zich elke beurt aandienen, in plaats van krampachtig vast te houden aan wat ik denk dat de eerstvolgende stap zou moeten zijn?

Totale verandering

Ik vond het een opwindend inzicht. Mijn energie voelde ineens heel stromend, totaal anders dan toen ik zojuist in die negatieve slachtofferige stemming zat. En ook mijn spel ging weer stromen! Soms dreigde ik terug te vallen in mijn oude patroon. Bijvoorbeeld toen Jeroen wéér een dorp kocht. Ik voelde de paniek opkomen, oh nee, ik moét ook een dorp, anders raak ik achter, maar ik heb de grondstoffen niet!! Maar nu herkende ik de beweging en kon ik blijven bij het besef dat ik niet zíjn pad hoefde te volgen om aan mijn volgende rode vlag te komen.

Winst

En… of ik gewonnen heb? Jawel! Sterker nog, ik ben 4x achter elkaar de onverslagen winnaar geweest. Maar de grootste winst vond ik de ervaring dat het daadwerkelijk niet meer leek uit te maken welke kaarten ik kreeg of hoeveel grondstoffen. Ik maakte plannen maar liet me ook meevoeren als het spel me andere kansen aanreikte dan ik had bedacht. Het was heerlijk spelen zo zonder irritatie maar met nieuwsgierigheid en vertrouwen. De laatste twee potjes kwam ik weer in de Valse Macht naar Jeroen terecht en keerde ik niet om. Prompt verloor ik weer, en hoe erger mijn Valse Macht werd, hoe groter mijn verlies.

Het grotere perspectief

Waanzinnig interessant toch? Vooral als je het in een groter perspectief bekijkt. Want dit mag dan over een spelletje gaan, het principe geldt natuurlijk ook voor het leven in brede zin. In al die situaties in je leven waarin je gelooft dat iets niet voor je is weggelegd, of dat anderen altijd meer geluk hebben dan jij. En wat het effect is van die overtuigingen op jouw energie en de manier waarop je die situaties aanpakt, of dus juist niet aanpakt…

Overgave aan het leven

Stel je eens voor als je in die situaties je perspectief kunt veranderen. Dat je ernaar kunt gaan kijken vanuit het perspectief dat alles wat het leven je aanreikt een kans is om een stap verder te komen richting je doel? Al is het misschien via een route die ja van tevoren niet had bedacht, of zelfs niet had kunnen bedenken? Dat je in je beleving kunt opschuiven van angst, frustratie en gebrek aan zelfvertrouwen naar vertrouwen, benieuwdheid en overgave aan het leven?

Let’s play the game of life!

Nieuwsgierig wat PRI daarin voor jou kan betekenen? Stel je vraag hieronder of neem vrijblijvend contact met me op.

* Valse Macht: een oud overlevingsmechanisme (afweer) dat we als kind hebben moeten ontwikkelen. De Valse Macht onderdrukt oude pijn uit je verleden door je te doen geloven dat de ander in het hier en nu schuldig is aan je onprettige gevoelens (in mijn geval Jeroen). Het omkeren van afweer, in dit geval Valse Macht, wil zeggen dat je het PRI-instrument van het omkeren van de afweer toepast. Daarmee zet je hele specifieke stappen om toegang te krijgen tot die oude pijn eronder. Als je die immers kunt toelaten, verliest de Valse Macht zijn functie en kom je weer uit je negatieve energie, terug in je stromende energie en de realiteit van het nu. Lees er meer over in bijvoorbeeld ‘PRI en de kunst van bewust leven‘ van Ingeborg Bosch.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.