Sacred space

 

Na een nachtelijke rit ben ik aangeland in het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag, in de verloskamer bij Katalin en David, waar de bevalling is begonnen. Martha, de verloskundige die ik een paar weken ervoor al heb ontmoet, is er ook. Direct voel ik de intimiteit van de setting waarin ik terecht ben gekomen.

Landen

En denk ik, oh jee, ik weet helemaal niet wat ik moet doen! Ik heb dit immers nog nooit eerder meegemaakt. Nou ja, toen ik zelf geboren werd natuurlijk, maar de verdrongen herinneringen daaraan zullen me eerder blinde vlekken bezorgen dan dat ik weet wat te doen, vrees ik.  Sterker nog, dat ik dit gevoel nu krijg heeft waarschijnlijk direct te maken met mijn eigen geboorte*! Ik besluit mezelf even de tijd te gunnen om te landen in deze ruimte, dit gezelschap, deze energie. Ik zet een stoel naast die van Martha en ga zitten.

Durven vertrouwen

Katalins weeën komen vrij snel achter elkaar en zijn ook behoorlijk stevig. Ze wisselt steeds van positie om ze op te kunnen vangen. Op handen en knieën, op haar knieën met haar armen steunend op het bed, gehurkt, hangend aan Davids nek. Ik heb er bewondering voor. Ondanks de klinische omgeving krijg ik het gevoel onderdeel te zijn van een hele, ja, sacred gebeurtenis. Er gaat een kindje geboren worden! En Katalin gaat nu door iets heen dat vrouwen al eeuwenlang doen, waar we niet voor geleerd hoeven te hebben, wat ons lichaam gewoon kán. Desalniettemin weet ik hoe we inmiddels geneigd zijn om niet op ons lichaam te durven vertrouwen, te geloven dat we de pijn niet aankunnen, dat we het zonder hulp van buitenaf niet redden. Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet heel fijn is dat er medische hulp is als we hem nodig hebben!

Geboorteplan

Ik denk aan het geboorteplan dat Katalin en David zo zorgvuldig hebben opgesteld en hoe ze het van tevoren hebben doorgenomen met Martha. Daarin staat onder andere dat ze geen medische interventies wensen als ze niet noodzakelijk zijn. Ik ben benieuwd hoe zich dat nu zal ontwikkelen, nu we in het ziekenhuis zijn in plaats van de thuisbevalling die ze zich hadden voorgesteld, waar buiten zij beiden alleen Martha en ik aanwezig zouden zijn.

Ontsluiting

Op enig moment overlegt Martha met Katalin om haar te toucheren, zodat ze kan voelen hoe ver de ontsluiting is. Ze probeert het eerst terwijl Katalin op de yoga mat zit, maar kan er op die manier niet zo goed bij. Ze vraagt Katalin om toch even op het bed te gaan liggen en geeft haar de tijd om zich op de positieverandering voor te bereiden. Tussen de weeën door verandert Katalin steeds van positie tot ze goed ligt. Het is duidelijk dat deze positie voor haar niet zo comfortabel is. Hoe ver zou de ontsluiting zijn…?

* Steeds meer neurowetenschappelijk onderzoek wijst uit dat wat we meemaken in onze eerste drie levensjaren, vanaf de conceptie, grote invloed heeft op hoe we ons ontwikkelen. En hoe we als volwassene de wereld zien en erop reageren. In die periode maken we allemaal dingen mee die te groot zijn om te kunnen verwerken. Hoewel we daar geen bewuste herinneringen aan hebben, zit de informatie over die gebeurtenissen nog in ons brein en ons lichaam opgeslagen. De geboorte is zo’n gebeurtenis die hoe dan ook letterlijk indruk maak, een indruk achterlaat in ons basisprogramma. Wanneer we als volwassene bevallen of een geboorte meemaken is het niet gek dat dit ons onbewust raakt in wat we zelf hebben meegemaakt. Dan kunnen we bijvoorbeeld in angst raken (of zoals ik hier onzeker)of weggaan bij ons gevoel. Anna Verwaal geeft hier bijvoorbeeld hele interessante workshops en lezingen over: http://www.fromwombtoworld.com/ 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.