Toch een vacuüm geboorte …?

vacuüm geboorte

Bálint is er bijna…! Katalin raapt al haar kracht bij elkaar en probeert alles op uit de volgende wee te halen. ‘ Duw, duw, duw, duw, duw!!!’ Moedigt Martha haar vol vuur aan. Zo gaat het een tijdje door, om Katalin te ondersteunen worden haar benen in beugels gelegd, zodat ze ze zelf niet meer opgetrokken omhoog hoeft te houden. Ondanks onze steun en aanmoediging en ondanks haar harde werk, lijkt er niet genoeg kracht te zijn voor Bálint om het laatste hobbeltje te kunnen nemen. Hij komt er steeds bijna uit, maar dan glijdt hij toch weer dat kleine stukje terug. Een klein stemmetje in mij vreest dat het misschien toch een vacuüm geboorte zal worden.

Lang vast

Dokter Emmy lijkt de balans te zoeken tussen het geboorteplan (geen medische interventies als het niet noodzakelijk is) en het ziekenhuisprotocol. Uiteindelijk spreekt ze Katalin rustig toe. ‘Ik zie hoe hard je werkt, maar het lijkt net niet genoeg kracht op te leveren om de baby naar buiten te krijgen. Hij zit nu al behoorlijk lang vast in het geboortekanaal en ik kan niet goed inschatten hoe het met hem is, omdat zijn hartslag al een half uur niet meer goed te meten is. Daardoor kan ik er niet meer voor instaan dat het goed gaat met je baby. Dus nu wil ik toch een draadje op zijn hoofdje vastzetten om op die manier zijn hartslag te kunnen meten. Ik wil je nog een paar keer laten persen. Maar als dat niet voldoende is pak ik de vacuümpomp erbij om hem door het laatste stukje heen te helpen.’

Impact

Ik voel mijn buik samentrekken, ik denk nee toch! Een elektrode in het hoofdje van de baby steken, en dan toch ook nog de vacuümpomp! Door mijn eigen proces en door mijn opleiding tot PRI-therapeut weet ik hoe ontzettend gevoelig baby’tjes zijn. En hoe handelingen die voor ons volwassen mensen van weinig betekenis lijken, op hen een enorme impact kunnen hebben*. Maar het voelt ook alsof er verder weinig keuze meer is, Katalin lijkt moegestreden en stemt in met het voorstel van de gynaecologe. Ik herinner mezelf eraan dat wat er ook gebeurt, het belangrijkste voor Bálint is dat we bij hem zijn en hem energetisch ondersteunen.

Met heel ons hart

Ik zie hoe dokter Emmy voorzichtigeen steriele elektrode in het hoofdje draait van Bálint, dat nog steeds net zichtbaar is. Het draadje gaat maar net onder de huid, maar ik vind het toch akelig. Wat zou Bálint daarvan merken? Gelukkig wil het draadje zelf ook niet blijven zitten, het floept er al heel snel weer uit. De verpleegkundige haalt een nieuw exemplaar en ondertussen telt Dokter Emmy het aantal perspogingen van Katalin. We juichen haar en Bálint toe met heel ons hart, in de hoop dat we de vacuüm pomp kunnen vermijden. Maar helaas, na vier keer alles te hebben gegeven, zit Bálint nog precies zoals hij zat.

* Enkele tientallen jaren geleden was men er nog van overtuigd dat baby’s geen gevoel hebben of er later niets meer van weten. Inmiddels toont steeds meer neurowetenschappelijk onderzoek aan dat vanaf de conceptie al ervaringen in cellen en lichaam van het kindje worden opgeslagen. Dit heeft een grote impact op de verder ontwikkeling en het volwassen leven van een kindje. Daarover gaat bijvoorbeeld de documentaire In Utero. Hieronder kun je de trailer bekijken. Kijk ook eens op de website van Anna Verwaal als je hier meer over wilt weten: http://www.fromwombtoworld.com/

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.