Overgave

Beeld: totale overgave, Linde Ergo

Katalin haar weeën zijn afgenomen in kracht en ik ben met haar aan het onderzoeken of ze die zelf onbewust saboteert. Als we dat mechanisme kunnen ontmantelen, komen de weeën misschien weer op gang. We zijn al zover dat Katalin het mechanisme dat haar saboteert kon herkennen en met enige moeite ook kan erkennen. Nu gaan we op zoek naar het Symbool*.

Weeën niet te dragen

‘Wat komt er op je af Katalin?’ vraag ik. Het blijken de weeën zelf te zijn, en het lijkt hetzelfde Symbool als waar we naar keken toen ik nog in de auto zat**. Haar perceptie is dat ze helemaal alleen is in een situatie waarin ze pijn heeft, en dat ze het niet kan dragen. Het is voor mij heel helder, maar ik twijfel een beetje aan hoe helder Katalin het ziet en voelt. Toch kan ze horen en beseffen dat het haar oude pijn is: het kleine meisje dat ze zelf ooit was dat pijn ervaarde, waar niemand haar in bijstond, wat teveel was om te kunnen verdragen.

De laatste stap

‘Echt supergoed Katalin!’ moedig ik haar aan. ‘En wat is er dan in het hier en nu waar? Ben je helemaal alleen met je pijn?’ – ‘Nee, jullie zijn er natuurlijk, ik ben niet meer eraan overgeleverd.’ Dat is één deel van de waarheid die natuurlijk belangrijk is in het hier en nu. Maar ze heeft nog een andere, hele belangrijke beweging te maken. ‘En wat is er waar ten opzichte van de pijn Katalin? Misschien moeilijk maar wel heel belangrijk. Om de laatste stap te zetten, precies het tegenovergestelde doen dan dat je vanuit de Primaire Afweer*** zou doen: je vol openstellen voor de weeën, er helemaal in gaan zitten. Geef je er bij de eerstvolgende wee helemaal aan over lieverd.’

Oerkreet

Katalin kreunt maar ze weet dat het klopt. De eerstvolgende wee gaat ze gehurkt op het bed zitten en slaakt een oerkreet. ‘Whoooaaaahhhh!!!!’ Ze ziet er een stuk krachtiger uit, ze draait haar hoofd niet weg, ze zit erin en ze kan erbij aanwezig blijven. ‘Hartstikke goed gedaan, zo ja!’ zeg ik trots. Ik ben benieuwd! Zouden de weeën nu weer meer op gang komen …?

 

* Een symbool is een situatie of een persoon (het kan van alles zijn) die je onbewust herinnert aan een pijnlijke, verdrongen gebeurtenis uit je eerste levensjaren. Op het moment dat je wordt geconfronteerd met zo’n symbool, komt automatisch je overlevingsmechanisme in actie. Er wordt een afweer actief, zodat je die oude pijn niet hoeft te voelen. Van daaruit reageer je op de situatie: je aandacht wordt dus effectief afgeleid van de pijn die eigenlijk wordt geraakt in jou.

** Lees ook: https://imkevos.nl/bestemming-bereikt

*** PRI gaat er vanuit dat Primaire Afweer, net zoals de Angst die eerder voorbij kwam (lees ook https://imkevos.nl/angst-voor-de-ctg/) ook een overlevingsmechanisme is dat pijnlijke, onverwerkte gevoelens uit onze vroegste kinderjaren afdekt. In het geval van Primaire afweer laat ons hoofd ons geloven dat er in het hier en nu iets mis is met onszelf, dat we het niet aankunnen, dat het teveel is, dat we schuldig zijn aan iets of ons moeten schamen. Er hoort een gevoel van zwaarte en lage energie bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.