Werkelijk een wonder!

Geboorte

Ondanks dat Katalin heel hard werkt, komt Bálint steeds nét niet naar buiten. Dokter Emmy maakt dus toch maar de vacuümpomp klaar om de geboorte te helpen. Ik heb dat nog nooit eerder gezien, ik schrik een beetje van het metalen kapje. Ik denk jeetje metaal, zo hard op dat tere hoofdje, dat gaat natuurlijk een trauma worden… Maar het flitst door me heen dat wij er zijn, dat Katalin Bálint kan helpen om dit te verwerken, nu en als hij het later tegen zal komen in zijn leven. Het helpt hem nu vooral dat wij aanwezig energetisch bij heem aanwezig blijven.*

Op de volgende wee

Gelukkig blijft dokter Emmy heel rustig en ze vertelt precies wat ze doet. ‘Op de volgende wee ga ik mee trekken,’ kondigt dokter Emmy aan. ‘Doe maar gewoon wat je gewend bent te doen.’ Daar komt de wee, en Katalin perst, en ik durf niet te kijken hoe dokter Emmy trekt, maar ik doe het toch… En goddank, daar komt het hoofdje eruit, en dan een handje met een armpje, en dan glijdt Bálint helemaal naar buiten. Pfioew, flitst het door me heen, gelukkig hoeft ze niet nóg een keer te trekken. Ik zie zijn verstilde gezichtje, dan een proest, en dan barst het leven eruit, Bálint begint te huilen. Ongelofelijk, er vindt een geboorte plaats voor mijn ogen!

Navelstreng

Alles gaat nu ineens heel snel en toch lijkt in mijn beleving alles te vertragen. Dokter Emmy vangt Bálint op en  brengt hem richting Katalin’s borst. Als hij op ooghoogte aan me voorbij komt, zie ik dat de navelstreng twee keer om zijn nek gedraaid is. Wow, denk ik, zo ziet dat er dus uit. Ik ken het uit verhalen van mensen die in een regressie hebben ervaren dat ze zo geboren zijn. Het ziet er indrukwekkend uit, de dikke blauwige strengen om dat tere halsje. Zou hij er veel last van hebben gehad? Het lijkt nu gelukkig niet heel strak te zitten en de verpleegkundige en dokter Emmy verlossen hem er snel van.

Rustig

Dan ligt Bálint al skin to skin op de borst bij Katalin. Ik zag dat ze een beetje verschrikt keek bij de aanblik van de navelstreng en de afdruk van de vacuümpomp op zijn tere hoofdje. Maar nu is ze helemaal bij hem. David is geëmotioneerd en streelt Katalin over haar hoofd. Hij zingt zachtjes het liedje voor Bálint dat hij al zo vaak voor hem heeft gezongen tijdens de zwangerschap. Bálint reageert erop, hij wordt rustiger.

Werkelijk wonderbaarlijk

Wat een avontuur was deze nacht! Hoe ontroerend om die kleine Bálint bij zijn liefdevolle trotse ouders te zien. Ook Martha, de verloskundige, is zichtbaar ontroerd. Ik ga zitten en laat mijn eigen tranen ook even lopen. Het is een cliché, maar ik kan het nu vanuit mijn hart zeggen: Het is werkelijk wonderbaarlijk, de geboorte van een kindje!

Nog niet genoeg gelezen? Het verhaal gaat nog verder deze week! Klik hier om alle blogs over de bevalling van Katalin terug te lezen.

 

* Wat voor ons als volwassenen niet zo’n big deal lijkt, kan in de beleving van een klein kindje een verpletterende ervaring zijn. Ik bedoel hier dus niet alleen een fysiek trauma van het metalen kapje op zijn hoofdje, het vacuüm trekken en de trekkracht van de dokter, maar ook de traumatische ervaring dat Bálint op dat moment is overgeleverd aan iets pijnlijks en er niets tegen kan doen. Door energetisch bij hem te zijn daarin kunnen we hem in elk geval laten voelen dat hij er niet alleen mee is.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.