Wie eine korten heite zomer…

Net wie beej ôch waorschienlik, leepe beej mich de traone euver de wange ônder ut bekiéke van ‘Nao ut Zuuje’. Ôntroering, herkinning, trots, geraak. Gezeen in de Verkadefabriek in Den Bosch, wao ik noow alweer zô’n nege jaor woën. Maar iddere Vastelaovend spaoj auk ik mich, met d’n inhald van dae ganse gôjjen alde kleierkas, truuk naor ut Stedje van Plezeer. Met de leedjes op de oére netuurlik.

Ik bin kepot van Vastelaoven, ôch det vier ik tôch zoë gaer…

Ik heb ut in de 37 jaor det ik laef nog genne kiër euvergeslage, of ik meus krank zien. Maar zellufs dan, woord d’r vruuger alles oét de kas gesleip um ut fees neet te hoove misse. Wao pap en mam mich eigelik altiéd vlot zagte ‘bliéf maar thoés’ als ik neet lekker d’r aan waas, woord d’r as det zoë met de Vastelaovend waas, vol begrip alles oét de kas gehaold um mich ein bietje op de bein te laote kinne zien. Want det waas toch te erg, Vastelaovend môtte misse!

Maar waat, waat is det toch?

Det ut blood geit kaoke, de leedjes as vanzelluf vanoét mien boék naor baove borrele en compleet met alle good bewaarde wäörd naor boéte vleege? Det ik as ut maar effe kin alles aafzeg um van dônderdaagaovend wies Aswoensdaag mich te kinne ônderdômpele in de labberjoeks?

Vanoét mien persuenlikke interesse en dankzij mien werk as therapeut, ônderzeuk ik det gaer. Waat mak dae Vastelaovend zoë biezônder? As ik veur michzelluf spraek: ik hald van ut ganse gedeuns van ut verzinne wies ut make van ein pekske, allein of met mekaar, ut schminke, te zeen waat andere hebbe bedach en wie ze det hebbe oétgewerk. En ik kriég noeits genôg van ut same zinge, same op de joets gaon: ut plezeer deile. Waat mak noow det ik alles dao idder jaor weer veur aan de kant zet?

Verbinding

In de beschriéving van ‘Nao ut Zuuje’ wuuert onder as iërste ut woord ‘verbinding’ geneump. En det rak wal de kern. Want det is wao weej allemaol in ôs deepste waeze naor verlange: verbinding.

Waorum? Ik zal det oétlegge aan de hand van ein bietje theorie. Weej kiéke allemaol door ôzzen eige bril naor de waereld. En wie dae bril d’r oét zuut, waas-se dao door zuus, is bepaold in ôs iërste kinderjaore. Wie weej nog niks zelluf kôste, veur al ôoze behoeftes aafhenkelik waare van pap en mam of wae ôs verzörgde: ut fleske, ein werm daekentje, hiel vuul knoévels, truues. Terwiel ôzze griéze massa zich toen nog volop aan ut ôntwikkele waas. Wie we toen de waereld hebbe liére kinne, zoë haet det zich in die griéze massa ingeprint. En wie dökker pap en mam ôs kôste gaeve waat weej op de moment nuuedig hadde ( zoëas ein fleske, ein werm daekentje, hiel vuul knoévels, gerösstelling, truues) , wie gezônder die griéze massa zich kôs ôntwikkele.

Verlore en verlaote

Maar zellufs de allerleefste pap en mam hebbe eur daag waal ens neet. Of ze kinne neet begriépe waorum desse bliefs bäöke. Of ze hebbe geliérd det ze dich op vaste tieje môtte voede, en dich neet môtte verwinne. En op die momente, det we neet kriege waat we nuedig hebbe, kriége weej kortsloéting. We hebbe ein behoefte, we kinne dr zelluf niks mei en de ander duit niks. En we hebbe gen besef van ‘dan kump ut straks misschien wal.’ Det zien momente waorop we ôs ônveurstelbaar verlaote en allein veule: ein intens geveul van ‘gen verbinding’. Zoë groët, det we det wiédeweg stoppe. We vergaete det, althans zien ôs d’r neet miër van bewus. Maar ut is wal in ôzze griéze massa örges opgeslage. Zoë zit d’r deep in idder van ôs det deepe verlange naor in verbinding zien. Umdet we allemaol, ônbewus, auk de pien van gen verbinding, verlaore en verlaote, kinne.

Dit haet d’r dink ik ein groët aandeil in waorum de Vastelaovend mich (en ôs allemaol) zoë rak. De leedjes staon bol van de parallelle daoraan. Met de Vastelaovend is ut d’r inens allemaol: same, verbinding, geneete, zörgeloos. Ein hiele groëte, zoëas det in mien vakjargôn hit, alde ônvervölde behoefte, wao dan aan gerak wuurd. En det mak det Vastelaovend zoë ôngeluifelik fijn veult en ôs lekker doën beej ein bringk. Wie eine korten heite zomer in einen ózeligen tiéd.

Noow begriép ik auk waorum ik mich op Aswoensdaag altiéd zoë sômber veul. Want de bril wao ik door kiék, zuut dan eine griéze waereld, kleurloos, minse kiéke weer veur zich oét, maake gen augkontak mier: gen verbinding.

Maar leefs minse, ut gôjje niejs is: weej zien inmiddels good in staot um zelluf verbinding te make! Met ôszelluf, met de minse um ôs haer, met ôzze umgaeving. En met de Vastelaovend laote weej det zeen in ut kwaraat! En waorum zoele weej ôs dao in beperke tot die paar daag met de Vastelaovend? Laote weej det vastelaoveszunke van verbinding lekker ut ganse jaor met ôs meidraage, ut laote schiene veur ôszelluf en andere, wao weej maar kinne. En de waereld daomei steeds weer ein bietje mier leefde en kleur gaeve.

Ik wins idderein eine wônderschoëne Vastelaovend!

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.